دوش از سر بی خودی و مستی

با ما غم و شادی جهان گفت

نارسته هنوز دار منصور

عشق آمد و عقل را روان گفت

پیرم سخن از می نهان گفت

دل چون بشنید نام می را

می خواست به رغم صوفیان گفت