دل چون بشنید نام می را

عشق آمد و عقل را روان گفت

دوش از سر بی خودی و مستی

پیرم سخن از می نهان گفت

می خواست به رغم صوفیان گفت

ما صوفی صفه صفاییم

بی خود ز خودیم و از خداییم