پیرم سخن از می نهان گفت

نارسته هنوز دار منصور

عشق آمد و عقل را روان گفت

دوش از سر بی خودی و مستی

دل چون بشنید نام می را

می خواست به رغم صوفیان گفت

ما صوفی صفه صفاییم