خار در چشمم شکست اندر رهی

گرنه در حق جان و دل گم دارمی

یک نفس پروای مردم دارمی

آن نه من بودم که در سجده گهی

بر زمین خونم روان شد از بصر

من ز خون خویش بودم بی خبر

آنک او را این چنین دردی بود