بر زمین خونم روان شد از بصر

یک نفس پروای مردم دارمی

آن نه من بودم که در سجده گهی

خار در چشمم شکست اندر رهی

من ز خون خویش بودم بی خبر

آنک او را این چنین دردی بود

کی دل کار زن و مردی بود