هم چو ابر غرقه در خون می دوید

خاک بر سر در میان خون دوید

با دل پردرد و شخص ناتوان

از پی شیخ و مریدان شد دوان

پای داد از دست بر پی میدوید

می ندانست او که در صحرا و دشت

از کدامین سوی می باید گذشت