سرنگون از پرده بیرون افکند

عشق چون در سینه منزل گرفت

جان آن کس راز هستی دل گرفت

مرد را این درد در خون افکند

یک دمش با خویشتن نکند رها

بکشدش وانگاه خواهد خون بها

گر دهد آبیش، نبود بی زحیر