یک دمش با خویشتن نکند رها

جان آن کس راز هستی دل گرفت

مرد را این درد در خون افکند

سرنگون از پرده بیرون افکند

بکشدش وانگاه خواهد خون بها

گر دهد آبیش، نبود بی زحیر

ور دهد نانش، به خون باشد خمیر