مرد را این درد در خون افکند

هرک دارد برگ این گو سر درآر

عشق چون در سینه منزل گرفت

جان آن کس راز هستی دل گرفت

سرنگون از پرده بیرون افکند

یک دمش با خویشتن نکند رها

بکشدش وانگاه خواهد خون بها