چهره ای داشت آن پسر چون آفتاب

صد قیامت آشکارا آمدی

برنخیزد در جهان خرمی

تا ابد محبوب تر زو آدمی

طره ای هم رنگ و بوی مشک ناب

سایه بان آفتابش مشک بود

آب حیوان بی لبش لب خشک بود