طره ای هم رنگ و بوی مشک ناب

برنخیزد در جهان خرمی

تا ابد محبوب تر زو آدمی

چهره ای داشت آن پسر چون آفتاب

سایه بان آفتابش مشک بود

آب حیوان بی لبش لب خشک بود

در میان آفتاب دلستانش