سایه بان آفتابش مشک بود

تا ابد محبوب تر زو آدمی

چهره ای داشت آن پسر چون آفتاب

طره ای هم رنگ و بوی مشک ناب

آب حیوان بی لبش لب خشک بود

در میان آفتاب دلستانش

بود هم چون ذره شکل دهانش