کز وجود خود نمی آمد بدر

گرچه شاهی سخت عالی قدر بود

چون هلالی از غم آن بدر بود

شد چنان مستغرق عشق پسر

گر نبودی لحظه ای در پیش او

جوی خون راندی دل بی خویش او

نه قرارش بود بی او یک نفس