یک نفس از پیش خود نگذاشتش

بر رخ او اشک راندی بی دریغ

گاه با آن ماه جشنی ساختی

گاه بر رویش قدح پرداختی

تا که بودی لازم خود داشتش

کی توانست آن پسر دایم نشست

لیک بود از بیم خسرو پای بست