بی تو من کی زنده مانم در جهان

مست بودم کین خطا بر من برفت

خود چه بود این کز قضا بر من برفت

گر تو پیش از من برفتی ناگهان

بی تو چون یکدم سر خویشم نماند

زندگانی یک دو دم بیشم نماند

جان به لب آورد بی تو شهریار