جان به لب آورد بی تو شهریار

بی تو من کی زنده مانم در جهان

بی تو چون یکدم سر خویشم نماند

زندگانی یک دو دم بیشم نماند

تا کند در خون بهای تو نثار

می نترسم من ز مرگ خویشتن

لیک ترسم از جفای خویش من