بی تو چون یکدم سر خویشم نماند

خود چه بود این کز قضا بر من برفت

گر تو پیش از من برفتی ناگهان

بی تو من کی زنده مانم در جهان

زندگانی یک دو دم بیشم نماند

جان به لب آورد بی تو شهریار

تا کند در خون بهای تو نثار