چون بدید آن ماه را شاه جهان

پیش خسرو رفت با کرباس و تیغ

در زمین افتاد پیش شهریار

همچو باران اشک می بارید زار

می ندانم تا چه گویم این زمان

شاه در خاک و پسر در خون فتاد

کس چه داند کین عجایب چون فتاد