همچو باران اشک می بارید زار

آمد از پرده برون چون مه ز میغ

پیش خسرو رفت با کرباس و تیغ

در زمین افتاد پیش شهریار

چون بدید آن ماه را شاه جهان

می ندانم تا چه گویم این زمان

شاه در خاک و پسر در خون فتاد