می ندانم تا چه گویم این زمان

در زمین افتاد پیش شهریار

همچو باران اشک می بارید زار

چون بدید آن ماه را شاه جهان

شاه در خاک و پسر در خون فتاد

کس چه داند کین عجایب چون فتاد

هرچ گویم بعد ازین ناگفتنیست