خویش را مشغول می دارم بدین

بحر جانم می زند صد گونه جوش

چون توانم بود یک ساعت خموش

بر کسی فخری نمی آرم بدین

گرچه از دل نیست خالی درد این

چند گویم چون نیم من مرد این

این همه افسانه بیهودگیست