چونان شده ام من ز نحیفی و نزاری

یک دلشده او را ز ره ناز نیابد

بگداخت مرا طره طرارش از آن سان

پیشم به دو صد غمزه غماز نیابد

کز من به جز از گوش من آواز نیابد

رفت ست بر دوست نیاید بر من دل

داند که چنو یک بت دمساز نیابد