در لوح خوانده ام که یکی لعنتی شود

امید من به خلد برین جاودانه بود

هفصد هزار سال به طاعت ببوده ام

وز طاعتم هزار هزاران خزانه بود

بودم گمان به هر کس و بر خود گمان نبود

آدم ز خاک بود من از نور پاک او

گفتم یگانه من بوم و او یگانه بود