آزاد کن از تیرگی خویش و غم عشق

در مذهب عاشق چه جوانی و چه پیری

آنجا که گذر کرد بناگه سپه عشق

رخها همه زردست و جگرها همه قیری

تا بنده خال تو بود نور اثیری

عالم همه بی رنج حقیری ز غم عشق

ای بی خبر از رنج حقیری چه حقیری