منزلگه خورشیدست بی نور رخش تیره

رویش خوش و مویش خوش باز از همه خوشتر لب

داده لب و خال او را بی خدمت کفر و دین

کرده رخ و زلف او را بی منت روز و شب

دولتکده چرخ است از قدر و قدش مرکب

از بهر دلفروزی جان گهر و ارکان

وز بهر جانسوزی دست فلک و کوکب