آب از آتش گر نزاید هرگز و هرگز نزاد

گوهرین گردد ز بویه فضل تو در دل فکر

هیچ فاضل در جان بی نثر و بی نظمت نراند

بر زبان معنی بکر و در بیان لفظ غرر

ز آتش طبعت چرا زاده ست چندین شعر تر

شعرها پیشت چنان باشد که از شهر حجاز

با یکی خرما کسی هجرت کند سوی هجر