گوهرین گردد ز بویه فضل تو در دل فکر

با چنان بت کش علایی و صت کرد اندر غزل

خانه غم پست کرد آن کامران و نوش خور

باز چون در بحر فکرت غوطه خوردی بهر نظم

هیچ فاضل در جان بی نثر و بی نظمت نراند

بر زبان معنی بکر و در بیان لفظ غرر

آب از آتش گر نزاید هرگز و هرگز نزاد