خانه غم پست کرد آن کامران و نوش خور

خون اعدا از چه ریزی کز برای نصرتت

مویشان در عرقشان گشته ست همچون نیشتر

با چنان بت کش علایی و صت کرد اندر غزل

باز چون در بحر فکرت غوطه خوردی بهر نظم

گوهرین گردد ز بویه فضل تو در دل فکر

هیچ فاضل در جان بی نثر و بی نظمت نراند