باز چون در بحر فکرت غوطه خوردی بهر نظم

مویشان در عرقشان گشته ست همچون نیشتر

با چنان بت کش علایی و صت کرد اندر غزل

خانه غم پست کرد آن کامران و نوش خور

گوهرین گردد ز بویه فضل تو در دل فکر

هیچ فاضل در جان بی نثر و بی نظمت نراند

بر زبان معنی بکر و در بیان لفظ غرر