مویشان در عرقشان گشته ست همچون نیشتر

جبرییل از سدره گویان گشته کز اقبال و روز

نعمت حق را سر آل خطیبی قد شکر

خون اعدا از چه ریزی کز برای نصرتت

با چنان بت کش علایی و صت کرد اندر غزل

خانه غم پست کرد آن کامران و نوش خور

باز چون در بحر فکرت غوطه خوردی بهر نظم