با چنان بت کش علایی و صت کرد اندر غزل

نعمت حق را سر آل خطیبی قد شکر

خون اعدا از چه ریزی کز برای نصرتت

مویشان در عرقشان گشته ست همچون نیشتر

خانه غم پست کرد آن کامران و نوش خور

باز چون در بحر فکرت غوطه خوردی بهر نظم

گوهرین گردد ز بویه فضل تو در دل فکر