جامه ای بخش مرا خاص خود ار سرو قدم

که نخوردستی در خردی نان بشتالنگ

مدح بی صلت آن راد نمی آید چست

شعر بی جامه آن مرد نمی گیرد هنگ

تا ز فر تو شود کار من امسال چو چنگ

شوم از شکر ثناهات چو قمری در دم

چو بوم من ز لباس تو چو طوطی بارنگ