ترا طمع که در انگشت تو کند خاتم

ازین غرور تو تا کی ایا زبون قضا

وزین نشاط تو تا کی ایا سرشته به غم

کمر به دست تو آید همی سلیمان وار

ز کردگار نترسی و پس خراب کنی

هزار خانه درویش را به نوک قلم

امین دینت لقب گشت پس چرا دزدی