عقل ما عشق تو گر کرد هبا شاید از آنک

پسرا تا به کف عشوه عشق تو دریم

از بدو نیک جهان همچو جهان بی خبریم

بی غم عشق تو ما عقل به یک جو نخریم

نظری کرد سوی چهره تو دیده ما

از پی روی تو تا حشر غلام نظریم