دیده جانهای ما هرگز نبیند مامنی

بهر جان چون آسیا تا چند گرد تن تنیم

گرد صحرای قدم پوییم چون تر دامنان

زین هوس خانه هوا تا کی نه ما اهریمنیم

تا چو یک چشمان دلی پر دعوی ما و منیم

مجرم و محروممان دارند تا ما غمروار

بسته این طارم پیروزه بی روزنیم