چرخ تنوری شود محور چون باب زن

آتش کلکش بدیل حل شده بیرون گریخت

سوی تکاب مسام خون دل نارون

دشمنش ار مرغ وار سوی هوا بر پرد

ای به سخا دست تو ابر سعادت فشان

وی به هنر کلک تو برق ستاره فگن

گر چه به گاه سخن در بچکانم همی