ای به سخا دست تو ابر سعادت فشان

سوی تکاب مسام خون دل نارون

دشمنش ار مرغ وار سوی هوا بر پرد

چرخ تنوری شود محور چون باب زن

وی به هنر کلک تو برق ستاره فگن

گر چه به گاه سخن در بچکانم همی

سود ندارد که من عرش بسنجم به من