پس چو از واقعه حادثه کس نیست مصون

رشک بر می آیدم ای خواجه ز کوران و کران

چون سرشت همه رعنایی و بر ساختگیست

مذهب خانه خدادار تو چون مستقران

همچو بی اصل تو دون باش نه از مشتهران

عاجزیت از شرف با پدری بود ار نه

دهر و ایام کیت دیدی چون بی ظفران