همچو بی اصل تو دون باش نه از مشتهران

چون سرشت همه رعنایی و بر ساختگیست

مذهب خانه خدادار تو چون مستقران

پس چو از واقعه حادثه کس نیست مصون

عاجزیت از شرف با پدری بود ار نه

دهر و ایام کیت دیدی چون بی ظفران

هر که چون بی بصران صحبت دونان طلبد