مر مرا باری بدیشان دل ببخشاید همی

هر که مدح او ببیند گر چه خصم او بود

از میان جان و دل گوید چنین باید همی

سر فرازان جماعت گر چه بدگوی منند

آب روی و آتش طبع مرا زان چه زیان

گر به خیره بادپایی خاک پیماید همی

زین شگفتی من خود از اندیشه حیران مانده ام