آن نکو نامی که بیرون برد چون همنام خویش

رایت همنام خود را کرد همانم پدر

آنکه پیش رای و لفظش گویی اندر کار دین

روشنی گوهر فرامش کرد و شیرینی شکر

رخت عشق از هشت باغ و هفت بام و پنج در

آنکه بهر ارغوانی رنگش از ایثار نور

کرد خالی بر درخت ارغوان کیسه قمر