آنکه بهر ارغوانی رنگش از ایثار نور

روشنی گوهر فرامش کرد و شیرینی شکر

آن نکو نامی که بیرون برد چون همنام خویش

رخت عشق از هشت باغ و هفت بام و پنج در

کرد خالی بر درخت ارغوان کیسه قمر

کاذبات را حلم او چون صبح کاذب پرده وار

صادقان را علم او چون صبح صادق پرده در