رخت عشق از هشت باغ و هفت بام و پنج در

آنکه پیش رای و لفظش گویی اندر کار دین

روشنی گوهر فرامش کرد و شیرینی شکر

آن نکو نامی که بیرون برد چون همنام خویش

آنکه بهر ارغوانی رنگش از ایثار نور

کرد خالی بر درخت ارغوان کیسه قمر

کاذبات را حلم او چون صبح کاذب پرده وار