زهره را بی سبحه ننگارد همی نقاش چین

چون تو دامنهای در پاشی بدانگه عقل را

از شتاب در چدن گردد گریبان آستین

زهره در چرخ سیم تا شد مریدت زین سپس

روح قدسی را ترقی نیست زان منزل که هست

ورنه از پند تو کروبی شدی روح الامین

تا تو سلمانی دگر گشتی مرا در مدح تو