چنان خواست یزدان جان آفرین

تو گفتی که با دست بستست پای

بریشان همه راستی شد نگون

که برگشت روز و بجوشید خون

که گفتی گرفت آن گوان را زمین

ز مردی که بودند با بخت خویش

برآویختند از پی تخت خویش