ز شوق رایت احسان بی کرانه او

به جای برگ زبان بردهد به گاه سوال

کمینه زله خور خوان او تواند شد

ضمان روزی اهل جهان به استقلال

چه خون که در رحم مادران خورند اطفال

شد از مهابت او زهره نهنگان آب

بس است تلخی آب بحار شاهد حال