می زنم لاف و می رسد لافم

زهر بی لطفیی عجب خوردم

تو بمان جاودان که من مردم

من که مشهور قاف تا قافم

از در روم تا به هند و ختای

یادگاری بود ز من همه جای

هست بر هر جریده ای نامم