ز آنجا که بود سیری چشم و دل قانع

یک گوشه نان بس بود و پاره گلیمی

بهر شکمی کاوست پی مزبله مزدور

دریوزه هر سفله بود عیب عظیمی

ده روز بسازم نه به قرصی که به نیمی

گر روح غذا گیرد از آن باده که ماراست

سد سال توان زیست به تحریک نسیمی