دریوزه هر سفله بود عیب عظیمی

ماییم و همین حلقی و پوشیدن دلقی

یک گوشه نان بس بود و پاره گلیمی

بهر شکمی کاوست پی مزبله مزدور

ز آنجا که بود سیری چشم و دل قانع

ده روز بسازم نه به قرصی که به نیمی

گر روح غذا گیرد از آن باده که ماراست