ماییم و همین حلقی و پوشیدن دلقی

باید ز پی جان خود افروخت جحیمی

نه عامل دیوان و نه پا در گل زندان

نی بسته امیدی و نی خسته بیمی

یک گوشه نان بس بود و پاره گلیمی

بهر شکمی کاوست پی مزبله مزدور

دریوزه هر سفله بود عیب عظیمی